Writersblock
In de mist van de grauwe ochtend was haar gestalte duidelijk zichtbaar. De schoonheid van haar vrouwelijke rondingen leken de mist in zijn totaliteit te doen verdampen. Zo poëtisch als deze zinnen voelde Georgia zich ook. Haar mooie, donkerbruine haren wapperden als een sjaal van zijde in de zachte zomerwind en het jurkje wat ze droeg draaide zich als een geliefde om haar vrouwelijk schoon. Ze was op weg naar het huis van haar collega John. Hij had haar verteld dat hij een writersblock had en dat hij de nodige afleiding nodig had om zich daarna weer te kunnen concentreren. Georgia had geen enkel idee wat hij daarmee nou had bedoeld, maar ze hoopte dat het een beetje spannend zou worden tussen hen tweeën en dat de spanning op zou gaan lopen naar een avond van warmte en extase. Maar goed, dat zou er wel helemaal niet van komen op zo'n niet hete, maar best benauwde avond als deze. Ze had al een hele lange tijd een oogje op John gehad, vanaf het moment dat ze hem een keer in de sportschool tegen was gekomen. Hij had niets anders gedragen dan een erg klein sportbroekje en een heel strak shirtje zonder mouwen. Zijn lichaam werd gedragen door pilaren, verbonden door spieren en bij elke stap die hij zette, kon Georgia zien, hoe de spieren in zijn benen zich aanspanden. De rest van Johns' lichaam mocht er ook wezen. Hij had armen als zware kabels die gebruikt werden om oceaanstomers vast te leggen in de grote havens op deze wereld. Zijn borstkas was erg breed, maar een vergelijking met iets anders kon Georgia niet bedenken, dus genoot ze alleen maar van de aanblik ervan.
De mist was nu helemaal opgetrokken en Georgia was weer terug met haar gedachten in het Heden, de droom over de sportschool nog diep in haar geheugen gegrift. Ze liep nog enkele minuten over straat, de hitsige blikken van autopoetsers in de verhit rakende straten van de stad. Eindelijk was ze aangekomen bij het kleine, maar daardoor ook wel charmante huisje van haar collega John.